Hier een stripje van eigen hand (nou ja, computer, maar je snapt wat ik bedoel)!
dinsdag 1 december 2009
stripje
Ik maak ze niet erg vaak, maar nu een keertje wel.
Hier een stripje van eigen hand (nou ja, computer, maar je snapt wat ik bedoel)!
Hier een stripje van eigen hand (nou ja, computer, maar je snapt wat ik bedoel)!
maandag 23 november 2009
Een spannend verhaal.
Soms, als ik erg verkouden ben, zoals nu, droom ik heel erg heftig.
Ik heb wel eens gehoord dat dat komt doordat je door je verstopte neus minder zuurstof krijgt, en dat daardoor je hersenen dus ook vreemd gaan doen. Wat resulteert in bizarre, en in mijn geval erg levendige dromen.
Vannacht was het zo bijzonder, dat ik het ècht met jullie moet delen.
M'n droom zat geweldig in elkaar, en ik ervoer het een beetje als een film. Helaas kan ik het jullie alleen vertellen, en niet laten zien, want het zag er ook allemaal erg mooi uit.
Het was een verhaal dat zich afspeelde in de Middeleeuwen, maar dan in een steampunk-achtige setting, want er waren ook stukken met erg moderne technologie.
Dit is wat er gebeurde:
De hoofdrol in mijn droom werd gespeeld door Stijn en mijzelf, maar we waren niet onszelf. Ik was Stijn’s kleine zusje, van een jaar of twaalf, en Stijn was het beste te omschrijven als een zestienjarige versie van Tommie (van Pippi Langkous) of de grote broer van Kruimel uit de gebroeders Leeuwenhart.
Hoe weet ik niet meer precies, maar we waren terecht gekomen in een andere wereld, en het was niet de bedoeling dat we daar waren.
We waren bij een paar verzamelde huisjes op gras, Gotisch-Middeleeuwse stijl, van baksteen met van die lange schoorstenen aan de buitenkant. Daar vielen we op het gras in slaap (want het was midden in de nacht) en werden we vroeg in de ochtend weer wakker.
Het was duidelijk dat we in een middeleeuwse wereld waren, en we moesten er weg komen, want we hoorden er niet te zijn.
We gingen rondlopen, en al gauw was duidelijk dat we in een soort dictatuur terecht waren gekomen. We werden overal in de gaten gehouden, en we moesten dus proberen zo min mogelijk op te vallen.
We liepen langs een soort duingebied met wat plateaus op duintoppen en een hek ervoor. Zo’n beetje alle kinderen en jongeren, en sommige volwassenen (honderden mensen) gingen daar naar binnen. Wij dachten dat het een soort zaterdag-kerkdienst was, en we gingen ook maar naar binnen, anders zou het opvallen. Iedereen hield elkaars hand vast, en er werd een lied gezongen.
Na dat lied klom iedereen op de plateaus, en wij dus ook. Toen had iedereen ineens een militair uniform aan, behalve wij. Een vrouwelijke generaal vroeg ons waarom we ons uniform niet aanhadden. Het was immers burgeroorlog vandaag.
We zagen dat iedereen aan het schieten was op een andere bevolkingsgroep aan de andere kant van de duinen, en ik begreep dat ze dat elke zaterdag deden, steeds met een andere groep mensen. Vreemd genoeg werd er veel geschoten, maar werd aan beide kanten niemand geraakt.
Ik legde aan de vrouwelijke generaal uit dat we geen uniform hadden. Toen liet de vrouw in een foldertje zien hoe het er uit moest zien, en ik riep snel dat we het dan maar gauw gingen kopen, en we gingen er snel vandoor, met het foldertje.
Bij de hekken bij de ingang van het duingebied stonden mannen te controleren wie er naar buiten ging. Toen wij naar buiten liepen werden we ook gestopt. Ik had gelukkig de folder bij me, en legde uit dat we een uniform moesten gaan kopen. Dat was gelukkig goed. We kregen een grote zilveren chip in/op onze hand, en daar zat kennelijk onze vertrektijd in geregistreerd.
Iedereen had zo’n chip, en daarmee werd iedereen gevolgd.
We liepen door de straten van het middeleeuwse dorp, die op een enkele volwassene na nogal verlaten waren, en kwamen aan bij een groot winkelcentrum met elektrische schuifdeuren.
Daar gingen we naar binnen.
Alle winkels waren dicht, met de rolluiken naar beneden. Een paar jonge kinderen, onder de vier jaar oud en te jong om naar de burgeroorlog-kerk te gaan, waren er aan het rondrennen en spelen.
Achterin het winkelcentrum was er èèn winkel wel open, het was de worstenmaker.
De worstenmaker was zijn leerling dingen aan het leren op de kleine machine. Maar de leerling bleef elke keer de grote machine in de kelder aandoen, en die was veel te groot en kon hij niet aan. Stijn moest tot twee keer toe de jongen helpen ontsnappen aan de machine, en ‘m uitzetten.
De worstenmaker zei dat de leerling nogal een oen was, maar het was nou eenmaal zijn neefje.
We mochten in de kelder kijken, waar hij een muis had. Dat was kennelijk iets heel bijzonders, en ik liet het beestje zachtjes in mijn grote teen bijten.
De worstenmaker wilde ons wel helpen, en gaf ons wat tips.
Hij zei dat er in het dorp een huis was bij de kloof. Bij dat huis was een brug over de kloof het bos in, en dat was de enige weg het dorp uit, want de kloof zat vol wilde dieren.
We gingen naar dat huis toe, maar de brug was kapot.
In het huis woonde een gezin, een vader, een moeder en een zoon. Die gingen ons ook helpen.
We gingen met z’n allen, vader, moeder, zoon, Stijn en ik, en de worstenmaker en zijn neefje, in hun kleine witte autootje. We reden een groot duingebied in, vol met leeuwen. Maar de leeuwen waren zo dik en lui, dat je zo over ze heen kon rijden als een soort slapende verkeersdrempels.
De leeuwen waren zo dik omdat ze gevoerd werden door slavinnen. Het was me onduidelijk of de slavinnen de leeuwen voerden, of dat de leeuwen de slavinnen opaten. In elk geval hoorde je de hele tijd een soort megafoonstem door het gebied schallen, die de slavinnen bevelen gaf, want die konden ook door hun chips gevolgd worden.
Op een gegeven moment merkte de megafoonstem ons autootje op. Gelukkig dacht hij dat het alleen de vader en de moeder was in het autootje. De stem begon een beetje te pesten, en riep dingen als dat “ze zo lekker gingen picknicken op een werkdag, en dat dat toch allemaal maar kon tegenwoordig, schande”, enzo. Toen ging ineens de vader van het gezin, die achter het stuur zat, dood. Ik weet niet meer precies hoe, maar geloof dat hij beschoten werd. dat was erg enzo, maar de moeder ging meteen over op het praktische. Zo konden wij een beetje legaler worden, want Stijn kreeg de chip van de vader, en kon dan doorgaan voor haar man. En het was elk gezin toegestaan om een zoon en een dochter te hebben, dus ik kon dan doorgaan voor de dochter die ze niet hadden.
Toen waren we terug bij hun huis. We zagen dat de buurman, die een smid was, een hele grote driepoot van boomtakken in zijn tuin had staan, en dat waren de enige takken in de omgeving lang genoeg om de brug over de kloof te repareren. Dus die wilden we gaan stelen.
Ik ging met de zoon van het gezin de tuin van de smid in, maar natuurlijk zag hij ons.
Toevallig herinnerde ik me dat de zoon had verteld dat ie vrij goed kon tekenen. De smid had een best mooi logo, dus ik riep tegen de smid dat we die waren komen bekijken, omdat ie zo mooi was, en de zoon ‘m graag na wilde tekenen.
De smid werd heel enthousiast, en voelde zich vereerd dat we zijn logo zo mooi vonden. We mochten het logo meenemen om te lenen, en hij scheef op een briefje welke dingen de zoon allemaal na mocht tekenen, en dat gaf ie ook.
’s Nachts gingen we natuurlijk nog eens proberen de driepoot te stelen.
We waren in het huis van de smid, toen hij ons weer betrapte. Maar toen liet de zoon het briefje zien dat de smid ’s middags had gegeven, en hij vroeg of hij dan niet meer wist dat hij hem die middag een schilderopdracht had gegeven. Kijk maar hier stond zijn handtekening.
De smid was even in de war, omdat hij het zich niet meer kon herinneren. Maar als zijn handtekening daar stond dan zou het wel kloppen. En hij liet ons onze gang gaan...
En toen werd ik wakker gemaakt.
Ik heb wel eens gehoord dat dat komt doordat je door je verstopte neus minder zuurstof krijgt, en dat daardoor je hersenen dus ook vreemd gaan doen. Wat resulteert in bizarre, en in mijn geval erg levendige dromen.
Vannacht was het zo bijzonder, dat ik het ècht met jullie moet delen.
M'n droom zat geweldig in elkaar, en ik ervoer het een beetje als een film. Helaas kan ik het jullie alleen vertellen, en niet laten zien, want het zag er ook allemaal erg mooi uit.
Het was een verhaal dat zich afspeelde in de Middeleeuwen, maar dan in een steampunk-achtige setting, want er waren ook stukken met erg moderne technologie.
Dit is wat er gebeurde:
De hoofdrol in mijn droom werd gespeeld door Stijn en mijzelf, maar we waren niet onszelf. Ik was Stijn’s kleine zusje, van een jaar of twaalf, en Stijn was het beste te omschrijven als een zestienjarige versie van Tommie (van Pippi Langkous) of de grote broer van Kruimel uit de gebroeders Leeuwenhart.
Hoe weet ik niet meer precies, maar we waren terecht gekomen in een andere wereld, en het was niet de bedoeling dat we daar waren.
We waren bij een paar verzamelde huisjes op gras, Gotisch-Middeleeuwse stijl, van baksteen met van die lange schoorstenen aan de buitenkant. Daar vielen we op het gras in slaap (want het was midden in de nacht) en werden we vroeg in de ochtend weer wakker.
Het was duidelijk dat we in een middeleeuwse wereld waren, en we moesten er weg komen, want we hoorden er niet te zijn.
We gingen rondlopen, en al gauw was duidelijk dat we in een soort dictatuur terecht waren gekomen. We werden overal in de gaten gehouden, en we moesten dus proberen zo min mogelijk op te vallen.
We liepen langs een soort duingebied met wat plateaus op duintoppen en een hek ervoor. Zo’n beetje alle kinderen en jongeren, en sommige volwassenen (honderden mensen) gingen daar naar binnen. Wij dachten dat het een soort zaterdag-kerkdienst was, en we gingen ook maar naar binnen, anders zou het opvallen. Iedereen hield elkaars hand vast, en er werd een lied gezongen.
Na dat lied klom iedereen op de plateaus, en wij dus ook. Toen had iedereen ineens een militair uniform aan, behalve wij. Een vrouwelijke generaal vroeg ons waarom we ons uniform niet aanhadden. Het was immers burgeroorlog vandaag.
We zagen dat iedereen aan het schieten was op een andere bevolkingsgroep aan de andere kant van de duinen, en ik begreep dat ze dat elke zaterdag deden, steeds met een andere groep mensen. Vreemd genoeg werd er veel geschoten, maar werd aan beide kanten niemand geraakt.
Ik legde aan de vrouwelijke generaal uit dat we geen uniform hadden. Toen liet de vrouw in een foldertje zien hoe het er uit moest zien, en ik riep snel dat we het dan maar gauw gingen kopen, en we gingen er snel vandoor, met het foldertje.
Bij de hekken bij de ingang van het duingebied stonden mannen te controleren wie er naar buiten ging. Toen wij naar buiten liepen werden we ook gestopt. Ik had gelukkig de folder bij me, en legde uit dat we een uniform moesten gaan kopen. Dat was gelukkig goed. We kregen een grote zilveren chip in/op onze hand, en daar zat kennelijk onze vertrektijd in geregistreerd.
Iedereen had zo’n chip, en daarmee werd iedereen gevolgd.
We liepen door de straten van het middeleeuwse dorp, die op een enkele volwassene na nogal verlaten waren, en kwamen aan bij een groot winkelcentrum met elektrische schuifdeuren.
Daar gingen we naar binnen.
Alle winkels waren dicht, met de rolluiken naar beneden. Een paar jonge kinderen, onder de vier jaar oud en te jong om naar de burgeroorlog-kerk te gaan, waren er aan het rondrennen en spelen.
Achterin het winkelcentrum was er èèn winkel wel open, het was de worstenmaker.
De worstenmaker was zijn leerling dingen aan het leren op de kleine machine. Maar de leerling bleef elke keer de grote machine in de kelder aandoen, en die was veel te groot en kon hij niet aan. Stijn moest tot twee keer toe de jongen helpen ontsnappen aan de machine, en ‘m uitzetten.
De worstenmaker zei dat de leerling nogal een oen was, maar het was nou eenmaal zijn neefje.
We mochten in de kelder kijken, waar hij een muis had. Dat was kennelijk iets heel bijzonders, en ik liet het beestje zachtjes in mijn grote teen bijten.
De worstenmaker wilde ons wel helpen, en gaf ons wat tips.
Hij zei dat er in het dorp een huis was bij de kloof. Bij dat huis was een brug over de kloof het bos in, en dat was de enige weg het dorp uit, want de kloof zat vol wilde dieren.
We gingen naar dat huis toe, maar de brug was kapot.
In het huis woonde een gezin, een vader, een moeder en een zoon. Die gingen ons ook helpen.
We gingen met z’n allen, vader, moeder, zoon, Stijn en ik, en de worstenmaker en zijn neefje, in hun kleine witte autootje. We reden een groot duingebied in, vol met leeuwen. Maar de leeuwen waren zo dik en lui, dat je zo over ze heen kon rijden als een soort slapende verkeersdrempels.
De leeuwen waren zo dik omdat ze gevoerd werden door slavinnen. Het was me onduidelijk of de slavinnen de leeuwen voerden, of dat de leeuwen de slavinnen opaten. In elk geval hoorde je de hele tijd een soort megafoonstem door het gebied schallen, die de slavinnen bevelen gaf, want die konden ook door hun chips gevolgd worden.
Op een gegeven moment merkte de megafoonstem ons autootje op. Gelukkig dacht hij dat het alleen de vader en de moeder was in het autootje. De stem begon een beetje te pesten, en riep dingen als dat “ze zo lekker gingen picknicken op een werkdag, en dat dat toch allemaal maar kon tegenwoordig, schande”, enzo. Toen ging ineens de vader van het gezin, die achter het stuur zat, dood. Ik weet niet meer precies hoe, maar geloof dat hij beschoten werd. dat was erg enzo, maar de moeder ging meteen over op het praktische. Zo konden wij een beetje legaler worden, want Stijn kreeg de chip van de vader, en kon dan doorgaan voor haar man. En het was elk gezin toegestaan om een zoon en een dochter te hebben, dus ik kon dan doorgaan voor de dochter die ze niet hadden.
Toen waren we terug bij hun huis. We zagen dat de buurman, die een smid was, een hele grote driepoot van boomtakken in zijn tuin had staan, en dat waren de enige takken in de omgeving lang genoeg om de brug over de kloof te repareren. Dus die wilden we gaan stelen.
Ik ging met de zoon van het gezin de tuin van de smid in, maar natuurlijk zag hij ons.
Toevallig herinnerde ik me dat de zoon had verteld dat ie vrij goed kon tekenen. De smid had een best mooi logo, dus ik riep tegen de smid dat we die waren komen bekijken, omdat ie zo mooi was, en de zoon ‘m graag na wilde tekenen.
De smid werd heel enthousiast, en voelde zich vereerd dat we zijn logo zo mooi vonden. We mochten het logo meenemen om te lenen, en hij scheef op een briefje welke dingen de zoon allemaal na mocht tekenen, en dat gaf ie ook.
’s Nachts gingen we natuurlijk nog eens proberen de driepoot te stelen.
We waren in het huis van de smid, toen hij ons weer betrapte. Maar toen liet de zoon het briefje zien dat de smid ’s middags had gegeven, en hij vroeg of hij dan niet meer wist dat hij hem die middag een schilderopdracht had gegeven. Kijk maar hier stond zijn handtekening.
De smid was even in de war, omdat hij het zich niet meer kon herinneren. Maar als zijn handtekening daar stond dan zou het wel kloppen. En hij liet ons onze gang gaan...
En toen werd ik wakker gemaakt.
vrijdag 20 november 2009
Nog meer nieuw interieur
Jaja, zo blijf je lekker aan het schuiven!
Nu we helemaal gewend zijn aan de nieuwe indeling van de huiskamer, ben ik weer eens kritisch gaan kijken naar een andere kamer in ons huis.
De werkkamer was aan een verbouwing toe.
Nu ik vanuit de werkkamer werk, en er dus hele dagen zit, had ik steeds meer last van het logeerbed. Ik heb er over gedacht 'm de kamer uit te gooien en ergens op te slaan, maar daarvoor vind ik het hebben van een logeerplek voor vrienden en familie veel te handig.
Maar feit was wel dat het ontzettend in de weg stond.
Ik werk veel heen en weer tussen mijn computer en m'n bureau, en daar stond het bed precies tussen. Niet handig dus.
Dus toen ben ik maar wat gaan schuiven. Eerst op een tekeningetje, en later met de echte meubels.
En in een middagje had ik een hele nieuwe werkkamer!
Ik kan me er nu veel makkelijker doorheen bewegen, ook op m'n bureaustoel, en dat was precies de bedoeling!
Jeej!
Nu we helemaal gewend zijn aan de nieuwe indeling van de huiskamer, ben ik weer eens kritisch gaan kijken naar een andere kamer in ons huis.
De werkkamer was aan een verbouwing toe.
Nu ik vanuit de werkkamer werk, en er dus hele dagen zit, had ik steeds meer last van het logeerbed. Ik heb er over gedacht 'm de kamer uit te gooien en ergens op te slaan, maar daarvoor vind ik het hebben van een logeerplek voor vrienden en familie veel te handig.
Maar feit was wel dat het ontzettend in de weg stond.
Ik werk veel heen en weer tussen mijn computer en m'n bureau, en daar stond het bed precies tussen. Niet handig dus.
Dus toen ben ik maar wat gaan schuiven. Eerst op een tekeningetje, en later met de echte meubels.
En in een middagje had ik een hele nieuwe werkkamer!
Ik kan me er nu veel makkelijker doorheen bewegen, ook op m'n bureaustoel, en dat was precies de bedoeling!
Jeej!
donderdag 12 november 2009
A Midsummer Night's Dream
Gisteravond zijn Stijn en ik weer eens naar het theater geweest.
Dit keer waren we naar 'A Midsummer Night's Dream, een samenwerking tussen de Ashton Brothers (waarvan we vorig jaar een show hebben gezien) en het Nederlands Blazers Ensemble (die ik vroeger een aantal keer heb gezien, met mijn oma bij het nieuwjaarsconcert in Amsterdam).
Ik had eigenlijk verwacht dat het zou bestaan uit stunts van de Ashton Brothers, muzikaal begeleid door het NBE. Maar dat was het niet. Het was een èchte samenwerking, en dat was erg goed!
De ashton Brothers deden voornamelijk muzikale stunts, en speelden (of zongen) af en toe ook gewoon mee met het orkest. En het NBE deed veelvuldig actief mee met stunts, en deden zelfs hun eigen dingetjes.
De voorstelling was een erg mooie afwisseling van (muzikale) stunts, klassieke en moderne muziek, en af toe mooie verstilde momentjes van puur muziek, of aandoenlijke "stuntjes"
Persoonlijk vond ik de volgende dingen kleine hoogtepuntjes:
De gigantische basfagot, waar uit de pijp een klein baby-fagotje (met strikje) wordt geboren, en die samen muziek spelen.
Het paard (als paard verklede man) die de contrabas bespeelt, en er op een gegeven moment ook zijn benen bij gebruikt (twee spelers in het zwart die vanachter zijn rug zijn benen 'poppenspelen') zodat hij met drie strijkstokken tegelijk het instrument bespeelt.
De geweldige slagwerkspeelster, die met drie ashton brothers een geweldig snel stuk doet op zo'n grote xylofoon, met humor en een geweldig tempo.
De eindscène waarbij er al 'schuivelend' in elkaars armen, instrumenten werden bespeeld.
En natuurlijk gewoon het geheel van de show, met erg mooie muziek, en geweldige samenwerking.
Ik vond het een erg mooi concert/show, en ik ben erg blij dat we er heen zijn geweest! Echt het beste van twee werelden.
Ik wou dat ik jullie aan kon raden er ook vooral heen te gaan, maar ik ben bang dat dat niet meer kan. Dit was namelijk een speciale samenwerking in het kader van de klassieke muziekweek, en het is dus nog maar tot 15 november te zien.
Maar om jullie tòch een beetje een idee te geven, hieronder een klein filmpje.
Dit keer waren we naar 'A Midsummer Night's Dream, een samenwerking tussen de Ashton Brothers (waarvan we vorig jaar een show hebben gezien) en het Nederlands Blazers Ensemble (die ik vroeger een aantal keer heb gezien, met mijn oma bij het nieuwjaarsconcert in Amsterdam).
Ik had eigenlijk verwacht dat het zou bestaan uit stunts van de Ashton Brothers, muzikaal begeleid door het NBE. Maar dat was het niet. Het was een èchte samenwerking, en dat was erg goed!
De ashton Brothers deden voornamelijk muzikale stunts, en speelden (of zongen) af en toe ook gewoon mee met het orkest. En het NBE deed veelvuldig actief mee met stunts, en deden zelfs hun eigen dingetjes.
De voorstelling was een erg mooie afwisseling van (muzikale) stunts, klassieke en moderne muziek, en af toe mooie verstilde momentjes van puur muziek, of aandoenlijke "stuntjes"
Persoonlijk vond ik de volgende dingen kleine hoogtepuntjes:
De gigantische basfagot, waar uit de pijp een klein baby-fagotje (met strikje) wordt geboren, en die samen muziek spelen.
Het paard (als paard verklede man) die de contrabas bespeelt, en er op een gegeven moment ook zijn benen bij gebruikt (twee spelers in het zwart die vanachter zijn rug zijn benen 'poppenspelen') zodat hij met drie strijkstokken tegelijk het instrument bespeelt.
De geweldige slagwerkspeelster, die met drie ashton brothers een geweldig snel stuk doet op zo'n grote xylofoon, met humor en een geweldig tempo.
De eindscène waarbij er al 'schuivelend' in elkaars armen, instrumenten werden bespeeld.
En natuurlijk gewoon het geheel van de show, met erg mooie muziek, en geweldige samenwerking.
Ik vond het een erg mooi concert/show, en ik ben erg blij dat we er heen zijn geweest! Echt het beste van twee werelden.
Ik wou dat ik jullie aan kon raden er ook vooral heen te gaan, maar ik ben bang dat dat niet meer kan. Dit was namelijk een speciale samenwerking in het kader van de klassieke muziekweek, en het is dus nog maar tot 15 november te zien.
Maar om jullie tòch een beetje een idee te geven, hieronder een klein filmpje.
Het is een beetje anders als wat wij gezien hebben (ik denk dat dit van een try-out is ofzo) maar het geeft een beetje een beeld.
maandag 9 november 2009
Ik mis m'n OV-jaarkaart!!!
Het is weer november, en daarna wordt het weer december. Voor mij betekend dat de ene verjaardag na de andere feestdag. Elk weekend drukte dus! Het is allemaal leuk, en het liefst zou ik alles doen. Ik heb nu in mijn agenda tot 1 januari nog maar twee weekends leeg, de rest is volgeboekt!
En nu mis ik mijn OV-jaarkaart dus héééééééél erg!!!
Elk bezoekje kost mij nu best veel geld, want de NS is echt superduur, zelfs mèt kortingskaart!
Dat is dus het enige nadeel van afgestudeerd zijn. Jammer. :(
Dat wilde ik even kwijt. Ik weet het, het is zinloos, maar ik wilde het toch even zeggen.
Lieve, lieve OV-kaart, ik mis je, ik wou dat je nog bij me was!
En nu mis ik mijn OV-jaarkaart dus héééééééél erg!!!
Elk bezoekje kost mij nu best veel geld, want de NS is echt superduur, zelfs mèt kortingskaart!
Dat is dus het enige nadeel van afgestudeerd zijn. Jammer. :(
Dat wilde ik even kwijt. Ik weet het, het is zinloos, maar ik wilde het toch even zeggen.
Lieve, lieve OV-kaart, ik mis je, ik wou dat je nog bij me was!
dinsdag 3 november 2009
Kijktip!
Ik heb sinds vorige week een nieuw favoriet programma op de dinsdagavond.
Op de BBC heeft James May (bekend van Top gear) een programma rond zijn favoriete speelgoed uit zijn kindertijd; James May's Toy Stories. Hij laat niet zomaar een beetje wat over dit speelgoed zien. Nee, hij supersized het!
De eerste aflevering was vorige week, toen hij een airfix vliegtuigmodel maakte op ware grootte.
Deze week deed hij iets wat ik helemaal geweldig vond, en wat ik graag in het echt had willen zien.
Hij maakte een tuin, op de Chelsea flower show, helemaal gemaakt van 'plasticine', jeweetwel, van die play-doh-klei. Het zag er helemaal geweldig uit, en de tuin heeft uiteindelijk zelfs de publieksprijs op de show gewonnen.
Het programma zelf is ook gewoon erg leuk om te kijken. Het is elke keer weer spannend of het hem gaat lukken alles te regelen.
Ik geloof dat ie volgende week meccano gaat supersizen, en hij gaat ook nog met lego aan de slag...
Een echte aanrader om te kijken dus!
James May's Toy Stories, elke dinsdag om 21:00 uur (NL tijd) op BBC 2.
Op de BBC heeft James May (bekend van Top gear) een programma rond zijn favoriete speelgoed uit zijn kindertijd; James May's Toy Stories. Hij laat niet zomaar een beetje wat over dit speelgoed zien. Nee, hij supersized het!
De eerste aflevering was vorige week, toen hij een airfix vliegtuigmodel maakte op ware grootte.
Deze week deed hij iets wat ik helemaal geweldig vond, en wat ik graag in het echt had willen zien.
Hij maakte een tuin, op de Chelsea flower show, helemaal gemaakt van 'plasticine', jeweetwel, van die play-doh-klei. Het zag er helemaal geweldig uit, en de tuin heeft uiteindelijk zelfs de publieksprijs op de show gewonnen.
Hier een plaatje voor het idee:
Het programma zelf is ook gewoon erg leuk om te kijken. Het is elke keer weer spannend of het hem gaat lukken alles te regelen.Ik geloof dat ie volgende week meccano gaat supersizen, en hij gaat ook nog met lego aan de slag...
Een echte aanrader om te kijken dus!
James May's Toy Stories, elke dinsdag om 21:00 uur (NL tijd) op BBC 2.
woensdag 28 oktober 2009
Schrijver zoekt illustrator
Nieuwtje:
Ik ben vanaf nu ook te vinden op de website van schrijverzoektillustrator.nl!
Dit is mijn profieltje daar.
Ik ben vanaf nu ook te vinden op de website van schrijverzoektillustrator.nl!
Dit is mijn profieltje daar.
zondag 25 oktober 2009
Leuke dingen doen
Afgelopen week was het voor veel mensen in mijn omgeving herfstvakantie. Ikzelf heb niet echt herfstvakantie, want ik maak mijn eigen werktijden. Maar omdat vrienden en familie tijdens hun vakantie wel bij ons langskomen, of samen leuke dingen doen, doe ik toch een beetje met de vakantie mee. We hebben de afgelopen tijd dan ook een hoop leuke dingen gedaan!
Vorig weekend kwamen Niels en Nienke en Dajo spontaan langs. Ze kwamen de veranderingen in ons huis bekijken en bleven eten. Dat was erg gezellig.
Woensdag zijn we met vrienden naar de pixar-film 'Up' geweest. Dat was een erg leuke film. Het gaat over een oude man die met zijn vrouw altijd plannen heeft gemaakt om naar Zuid-Amerika te reizen. Nu ze is overleden, en instanties proberen hem uit zijn huis te krijgen, wil hij het alsnog waarmaken. Op een zeer creatieve manier weet hij te vertrekken. Samen met een verstekeling, een zeer fanatiek padvindertje, reist hij naar Paradise valley, waar hij vreemde wezens ontmoet, en een oude jeugdheld. Maar, zoals het een goede film betaamd, niets is wat het lijkt.
Zoals ik van pixar gewend ben, was dit weer een film vol creativiteit, leuke karakters en erg mooie beelden. Ik vind het een aanrader!
Zaterdag zijn Stijn en ik toeristje in eigen stad gaan spelen. We hebben voor het eerst sinds we in Groningen wonen de Martinitoren beklommen!
Een behoorlijke klim over honderden traptreden die erg smal, stijl en hoog zijn, maar de moeite waard. Ondanks dat het niet erg helder was, konden we toch ver kijken. En de toren zelf was van binnen erg mooi, met de klokken en de bovenkant van het gewelf van de kerk. Leuk om een keer te doen!
We hebben dus leuke dingen gedaan, vakantie of niet.
Nu weer terug aan het werk, ik heb een betaalde opdracht binnen, en een wedstrijd die er aan komt!
Shot uit de film 'Up'
Vorig weekend kwamen Niels en Nienke en Dajo spontaan langs. Ze kwamen de veranderingen in ons huis bekijken en bleven eten. Dat was erg gezellig.
Woensdag zijn we met vrienden naar de pixar-film 'Up' geweest. Dat was een erg leuke film. Het gaat over een oude man die met zijn vrouw altijd plannen heeft gemaakt om naar Zuid-Amerika te reizen. Nu ze is overleden, en instanties proberen hem uit zijn huis te krijgen, wil hij het alsnog waarmaken. Op een zeer creatieve manier weet hij te vertrekken. Samen met een verstekeling, een zeer fanatiek padvindertje, reist hij naar Paradise valley, waar hij vreemde wezens ontmoet, en een oude jeugdheld. Maar, zoals het een goede film betaamd, niets is wat het lijkt.
Zoals ik van pixar gewend ben, was dit weer een film vol creativiteit, leuke karakters en erg mooie beelden. Ik vind het een aanrader!
Zaterdag zijn Stijn en ik toeristje in eigen stad gaan spelen. We hebben voor het eerst sinds we in Groningen wonen de Martinitoren beklommen!
Een behoorlijke klim over honderden traptreden die erg smal, stijl en hoog zijn, maar de moeite waard. Ondanks dat het niet erg helder was, konden we toch ver kijken. En de toren zelf was van binnen erg mooi, met de klokken en de bovenkant van het gewelf van de kerk. Leuk om een keer te doen!
We hebben dus leuke dingen gedaan, vakantie of niet.
Nu weer terug aan het werk, ik heb een betaalde opdracht binnen, en een wedstrijd die er aan komt!
Shot uit de film 'Up'dinsdag 13 oktober 2009
Updeetje
Zo, weer eens een korte update over waar ik mee bezig ben.
Mijn vrijwilligerswerk bij het Noordelijk Scheepvaartmuseum gaat lekker. Ik ben er deze week vrij druk mee, want de komende twee zondagen is het 'oktober kindermaand', met allerlei activiteiten voor kinderen in het museum (en ze mogen gratis naar binnen). Ik heb daarvoor wat dingen ontworpen die af moesten, en komende zondag sta ik zelf ook in het museum te helpen.
Ik vind het erg leuk om voor het museum bezig te zijn. Ze hebben leuke klusjes voor me, waarbij ik zelf aan kan geven of ik het leuk vind en er tijd voor heb. En de mensen zijn ook erg aardig. Ik ben blij dat ik daar aan de slag ben gegaan!
Mijn illustratie-werk loopt nog niet erg hard. Ik ben natuurlijk ook nog maar net begonnen. Op dit moment bestaan mijn werkzaamheden vooral uit dingen die in de toekomst misschien betaalde opdrachten op kunnen gaan leveren. Daarnaast doe ik ook af en toe mee aan een illustratie-wedstrijd, maar die zijn niet erg dik gezaaid. Ik vind het nog wel erg lastig om actief bezig te blijven. Ik moet echt bezigheden voor mezelf verzinnen omdat ik nog geen echte opdrachten heb, en af en toe is dat best lastig. Maar ik doe mijn best, en ik blijk best een redelijke discipline te hebben. Dit gaat zichzelf vast belonen als de opdrachten binnenstromen!
Daarnaast ben ik nog steeds aan het genieten van de herfst. Als ik naar de stad fiets geniet ik echt van de kleuren en de herfstgeur (nee, geen suikerbieten dit jaar, die fabriek hebben ze gesloten!).
Ik geniet iets minder van de regen, maar ja, dat hoort er nou eenmaal bij. Ik heb al pompoensoep gemaakt, en er liggen stoofpeertjes klaar om gemaakt te worden. Dat heeft ook een beetje te maken met het groentepakket waar we de afgelopen maand een proefabbonement op hadden. Dat was best lekker voor een keertje. Maar nu dat pakket weer op is, stop ik echt niet met herfst-eten maken!
Verder is ook het feest-seizoen weer zo'n beetje begonnen. Vanaf oktober is het de ene verjaardag na de andere, en daarna natuurlijk Sinterklaas en kerst. Ik zal dit jaar wel iets selectiever moeten zijn met de verjaardagen van mensen verweg, mijn ov-jaarkaart is immers verleden tijd. Gelukkig kan ik ook hele leuke kaarten sturen!
En iedereen is natuurlijk ook nog steeds van harte welkom om bij ons langs te komen!
Afijn, ik ga lekker mijn gangetje, en ik geniet er van.
Mijn vrijwilligerswerk bij het Noordelijk Scheepvaartmuseum gaat lekker. Ik ben er deze week vrij druk mee, want de komende twee zondagen is het 'oktober kindermaand', met allerlei activiteiten voor kinderen in het museum (en ze mogen gratis naar binnen). Ik heb daarvoor wat dingen ontworpen die af moesten, en komende zondag sta ik zelf ook in het museum te helpen.
Ik vind het erg leuk om voor het museum bezig te zijn. Ze hebben leuke klusjes voor me, waarbij ik zelf aan kan geven of ik het leuk vind en er tijd voor heb. En de mensen zijn ook erg aardig. Ik ben blij dat ik daar aan de slag ben gegaan!
Mijn illustratie-werk loopt nog niet erg hard. Ik ben natuurlijk ook nog maar net begonnen. Op dit moment bestaan mijn werkzaamheden vooral uit dingen die in de toekomst misschien betaalde opdrachten op kunnen gaan leveren. Daarnaast doe ik ook af en toe mee aan een illustratie-wedstrijd, maar die zijn niet erg dik gezaaid. Ik vind het nog wel erg lastig om actief bezig te blijven. Ik moet echt bezigheden voor mezelf verzinnen omdat ik nog geen echte opdrachten heb, en af en toe is dat best lastig. Maar ik doe mijn best, en ik blijk best een redelijke discipline te hebben. Dit gaat zichzelf vast belonen als de opdrachten binnenstromen!
Daarnaast ben ik nog steeds aan het genieten van de herfst. Als ik naar de stad fiets geniet ik echt van de kleuren en de herfstgeur (nee, geen suikerbieten dit jaar, die fabriek hebben ze gesloten!).
Ik geniet iets minder van de regen, maar ja, dat hoort er nou eenmaal bij. Ik heb al pompoensoep gemaakt, en er liggen stoofpeertjes klaar om gemaakt te worden. Dat heeft ook een beetje te maken met het groentepakket waar we de afgelopen maand een proefabbonement op hadden. Dat was best lekker voor een keertje. Maar nu dat pakket weer op is, stop ik echt niet met herfst-eten maken!
Verder is ook het feest-seizoen weer zo'n beetje begonnen. Vanaf oktober is het de ene verjaardag na de andere, en daarna natuurlijk Sinterklaas en kerst. Ik zal dit jaar wel iets selectiever moeten zijn met de verjaardagen van mensen verweg, mijn ov-jaarkaart is immers verleden tijd. Gelukkig kan ik ook hele leuke kaarten sturen!
En iedereen is natuurlijk ook nog steeds van harte welkom om bij ons langs te komen!
Afijn, ik ga lekker mijn gangetje, en ik geniet er van.
woensdag 30 september 2009
Vakantie!!!
Jeej! woehoe!! joepie!!!
We hebben een vakantie geboekt!
Omdat Stijn en ik 27 december alweer 5 jaar samen zijn, wilden we er graag even tussenuit.
En omdat we al behoorlijk lang niet echt weg zijn geweest, wilden we echt naar het buitenland enzo. En dat gaan we nu ook doen!
Tussen 27 en 31 december zitten wij lekker in Londen!!!
Ik ben nog nooit in Londen geweest, en ik heb er echt enorm veel zin in!
Jeej, vakantie!!!
We hebben een vakantie geboekt!
Omdat Stijn en ik 27 december alweer 5 jaar samen zijn, wilden we er graag even tussenuit.
En omdat we al behoorlijk lang niet echt weg zijn geweest, wilden we echt naar het buitenland enzo. En dat gaan we nu ook doen!
Tussen 27 en 31 december zitten wij lekker in Londen!!!
Ik ben nog nooit in Londen geweest, en ik heb er echt enorm veel zin in!
Nu alleen nog even wachten tot het zo ver is...
Jeej, vakantie!!!
Abonneren op:
Berichten (Atom)
